سرنوشت کاخ‌های توهمی

 

اگر حقیقت آن‌ها را می‌کُشد (زجر می‌دهد)، [به جهنم!] بگذار بمیرند!

امانوئل کانت

یکی از شاخص‌های فرد توسعه یافته را این می‌دانم که آن شخص چقدر حاضر است واقعیت‌های زندگی‌اش را بپذیرد و با آن‌ها کنار بیاید. معمولاً یاد گرفته‌ایم واقعیت‌ها را انکار کنیم و در خوشیِ خودساخته و خیالینِ خودمان فرو رویم. از توهم کاخی ساخته‌ایم و از ترسِ ریزش آن، پرده‌ای بین خودمان و واقعیت کشیده‌ایم. این است که معمولاً در توهم غرق می‌شویم و وقتی به خودمان می‌آییم که دیگر خیلی دیر شده است.

سرنوشتِ کاخ‌های توهمی چیزی نیست جز آوار شدن روی سر سازندگانش!

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *